Sare bir gün uyandığında kendini Duygu Şehri’nin kapısında buldu. İlk durağı Heyecan Mahallesi oldu. Her yer rengârenk balonlarla doluydu. İnsanlar gülüyor, koşuyor ve yeni şeyler keşfediyordu. Sare’nin kalbi hızla atıyordu çünkü burada kendini harika hissediyordu. Sonra yolu Mutluluk Mahallesi’ne düştü. Güneş daha parlak, insanlar daha sıcakkanlıydı. Sare burada bir kediyi severken içinin huzur dolduğunu fark etti. Gülümsemesi yüzünden hiç gitmedi. Biraz ilerleyince Şaşkınlık Mahallesi’ne ulaştı. Her şey bir anda değişiyor, sokaklar yön değiştiriyordu. Sare önce şaşırdı ama sonra bunun eğlenceli olduğunu fark etti. Derken karanlık bir sokaktan geçerek Korku Mahallesi’ne girdi. Kalbi biraz hızlandı ama cesaretini topladı. Korkunun aslında onu korumak için orada olduğunu anladı. Yolun sonuna yaklaştığında Üzüntü Mahallesi vardı. Burada insanlar sessizdi. Sare biraz durup düşündü ve üzülmenin de insanı rahatlattığını fark etti. Son olarak Öfke Mahallesi’nden geçti. Herkes bağırıyordu ama Sare derin bir nefes aldı. Sakin kalınca öfkenin de azaldığını gördü. Tam o sırada Sare gözlerini açtı. Bunların hepsinin rüya olduğunu anladı. Bütün duyguların çok güzel olduğunun farkına vardı.
Sare Demirkıran 5/D